Ήμουν σε μία φάση που δεν ήξερα τι θέλω. Ούτε στη δουλειά, ούτε στη ζωή. Είχα αλλάξει τρεις δουλειές σε δύο χρόνια, η σχέση μου είχε τελειώσει άδοξα, και οι φίλοι μου είχαν αρχίσει να με λυπούνται. Αυτό είναι το χειρότερο – όταν σε κοιτάνε και βλέπουν έναν άνθρωπο που παραπατάει. Δεν ήθελα λύπη. Ήθελα ένα σημάδι ότι ακόμα μπορώ να νιώσω κάτι. Οτιδήποτε.
Μία Παρασκευή, επιστρέφοντας σπίτι με το λεωφορείο, είδα δίπλα μου έναν τύπο να παίζει στο κινητό του. Δεν κοίταξα το παιχνίδι – κοίταξα το πρόσωπό του. Χαμογελούσε. Όχι χαζοχαρούμενα, αλλά ήρεμα. Σαν να είχε βρει μία προσωπική στιγμή. Τον ζήλεψα. Εκείνος είχε κάτι να κάνει. Εγώ είχα μόνο το κενό.
Όταν κατέβηκα, έψαξα στο κινητό μου. Δεν ήξερα καν τι να γράψω. Έγραψα "παιχνίδια για ήρεμους". Βγήκαν διάφορα. Ανάμεσά τους μία σελίδα που μιλούσε για τα καλυτερα online casino. Όχι για τζογαδόρους, έλεγε, αλλά για ανθρώπους που θέλουν να περάσουν μία ώρα χωρίς άγχος. Μου κίνησε την περιέργεια. Ήμουν τόσο κουρασμένος από το άγχος που ακόμα και η λέξη "χωρίς άγχος" ακουγόταν σαν προσβολή.
Μπήκα, έκανα λογαριασμό, πήρα το μπόνους καλωσορίσματος. Ήταν μικρό – 5 ευρώ χωρίς κατάθεση. Δεν περίμενα τίποτα. Διάλεξα ένα φρουτάκι με λουλούδια, από αυτά με έντονα χρώματα, σχεδόν παιδικό. Κάθε φορά που πατούσα spin, τα λουλούδια κουνούσαν τα πέταλά τους. Χαζό. Αλλά αυτό ακριβώς χρειαζόμουν – κάτι χαζό. Στα είκοσι λεπτά, είχα ανέβει στα 12 ευρώ. Στα σαράντα, χωρίς να το καταλάβω, χτύπησε ένα μικρό μπόνους και με πήγε στα 28. Σταμάτησα. Τράβηξα τα 20, άφησα 8. Δεν ήταν μεγάλη νίκη, αλλά ήταν κάτι. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, έκλεισα το κινητό και δεν ένιωσα άδειος.
Την επόμενη εβδομάδα, αποφάσισα να το κάνω συνήθεια. Όχι εθισμό – συνήθεια. Έβαλα κανόνα: Τετάρτη και Σάββατο, μετά τη δουλειά, 20 λεπτά. Δεν πειράζει αν κερδίζω ή χάνω. Σημασία έχει να μπω και να βγω όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τις πρώτες φορές, ήταν περίεργο. Το χέρι μου ήθελε να πατήσει "spin" ξανά και ξανά. Αλλά το μυαλό μου ήξερε. Έβαλα το κινητό σε λειτουργία μην ενοχλείτε, χρονόμετρο, και σταμάταγα ακριβώς στο 20λεπτο. Μετά από λίγο, το σώμα μου συνήθισε. Η πειθαρχία δεν ήταν τιμωρία – ήταν ανακούφιση.
Γύρω στον δεύτερο μήνα, ήρθε η βραδιά που τα άλλαξε όλα. Είχε βρέξει, ήμουν μόνος, είχε κρύο. Μπήκα σχεδόν αυτόματα. Εκείνη τη φορά δεν έπαιξα φρουτάκια – πήγα σε μία ζωντανή ρουλέτα. Μου άρεσε ο ντίλερ, μία κοπέλα με κοτσίδα που έλεγε "κανείς άλλος;". Έβαζα 2 ευρώ σε διάφορα σημεία. Χωρίς στρατηγική. Χωρίς σκοπό. Εκεί που ήμουν 15 ευρώ κάτω, πήρα μία απόφαση – όχι λογική, απλά έτσι – και τα έβαλα όλα στο 17. Μόνο στο 17. Η μπίλια γύρισε. Έκανε δύο-τρεις βόλτες. Σταμάτησε.
Η καρδιά μου πήγε να βγει. Δεν το πίστευα. Αρχικά νόμιζα ότι είδα λάθος. Αλλά το ταμπλό έλεγε 144 ευρώ. Είχα βάλει 2, κέρδισα 144. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Δεν φώναξα, δεν χτύπησα γροθιά. Απλά έμεινα να κοιτάω την οθόνη, σαν να είχα δει φάντασμα.
Μετά από ένα λεπτό, έκλεισα το παιχνίδι. Έκανα ανάληψη τα 130. Άφησα 14 μέσα. Και σηκώθηκα από τον καναπέ. Πήρα ένα μπουκάλι νερό, ήπια αργά, κοίταξα έξω τη βροχή. Σκέφτηκα πόσο περίεργη είναι η ζωή. Πόσο μπορεί μία μπίλια να σου αλλάξει το βράδυ. Πόσο μπορείς να είσαι κάτω και ξαφνικά να μην είσαι.
Από εκείνο το βράδυ, άλλαξα. Όχι δραματικά. Αλλά σταμάτησα να βλέπω τον εαυτό μου σαν θύμα. Ναι, η τύχη ήταν τυχαία. Αλλά η απόφαση να παίξω δεν ήταν. Η απόφαση να σταματήσω στο χρονόμετρο δεν ήταν. Η απόφαση να μην αφήσω την αδρεναλίνη να με παρασύρει δεν ήταν. Κατάλαβα ότι το πραγματικό στοίχημα δεν ήταν στη ρουλέτα – ήταν μέσα μου. Κι εγώ το κέρδισα.
Σήμερα, παίζω ακόμα. Μία-δύο φορές τη βδομάδα. Πάντα με χρονόμετρο, πάντα με όριο. Έχω χάσει άλλες 40 ευρώ συνολικά, έχω κερδίσει άλλα 70. Το υπόλοιπο είναι θετικό, αλλά δεν μετράει. Μετράει ότι όταν ανοίγω το κινητό μου και μπαίνω σε αυτή την πλατφόρμα – που πιστεύω ότι είναι από τα καλυτερα online casino για ήρεμους παίκτες – δεν το κάνω για να καλύψω κενό. Το κάνω για να θυμηθώ εκείνη τη βροχερή νύχτα. Τη
Μία Παρασκευή, επιστρέφοντας σπίτι με το λεωφορείο, είδα δίπλα μου έναν τύπο να παίζει στο κινητό του. Δεν κοίταξα το παιχνίδι – κοίταξα το πρόσωπό του. Χαμογελούσε. Όχι χαζοχαρούμενα, αλλά ήρεμα. Σαν να είχε βρει μία προσωπική στιγμή. Τον ζήλεψα. Εκείνος είχε κάτι να κάνει. Εγώ είχα μόνο το κενό.
Όταν κατέβηκα, έψαξα στο κινητό μου. Δεν ήξερα καν τι να γράψω. Έγραψα "παιχνίδια για ήρεμους". Βγήκαν διάφορα. Ανάμεσά τους μία σελίδα που μιλούσε για τα καλυτερα online casino. Όχι για τζογαδόρους, έλεγε, αλλά για ανθρώπους που θέλουν να περάσουν μία ώρα χωρίς άγχος. Μου κίνησε την περιέργεια. Ήμουν τόσο κουρασμένος από το άγχος που ακόμα και η λέξη "χωρίς άγχος" ακουγόταν σαν προσβολή.
Μπήκα, έκανα λογαριασμό, πήρα το μπόνους καλωσορίσματος. Ήταν μικρό – 5 ευρώ χωρίς κατάθεση. Δεν περίμενα τίποτα. Διάλεξα ένα φρουτάκι με λουλούδια, από αυτά με έντονα χρώματα, σχεδόν παιδικό. Κάθε φορά που πατούσα spin, τα λουλούδια κουνούσαν τα πέταλά τους. Χαζό. Αλλά αυτό ακριβώς χρειαζόμουν – κάτι χαζό. Στα είκοσι λεπτά, είχα ανέβει στα 12 ευρώ. Στα σαράντα, χωρίς να το καταλάβω, χτύπησε ένα μικρό μπόνους και με πήγε στα 28. Σταμάτησα. Τράβηξα τα 20, άφησα 8. Δεν ήταν μεγάλη νίκη, αλλά ήταν κάτι. Για πρώτη φορά μετά από μήνες, έκλεισα το κινητό και δεν ένιωσα άδειος.
Την επόμενη εβδομάδα, αποφάσισα να το κάνω συνήθεια. Όχι εθισμό – συνήθεια. Έβαλα κανόνα: Τετάρτη και Σάββατο, μετά τη δουλειά, 20 λεπτά. Δεν πειράζει αν κερδίζω ή χάνω. Σημασία έχει να μπω και να βγω όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Τις πρώτες φορές, ήταν περίεργο. Το χέρι μου ήθελε να πατήσει "spin" ξανά και ξανά. Αλλά το μυαλό μου ήξερε. Έβαλα το κινητό σε λειτουργία μην ενοχλείτε, χρονόμετρο, και σταμάταγα ακριβώς στο 20λεπτο. Μετά από λίγο, το σώμα μου συνήθισε. Η πειθαρχία δεν ήταν τιμωρία – ήταν ανακούφιση.
Γύρω στον δεύτερο μήνα, ήρθε η βραδιά που τα άλλαξε όλα. Είχε βρέξει, ήμουν μόνος, είχε κρύο. Μπήκα σχεδόν αυτόματα. Εκείνη τη φορά δεν έπαιξα φρουτάκια – πήγα σε μία ζωντανή ρουλέτα. Μου άρεσε ο ντίλερ, μία κοπέλα με κοτσίδα που έλεγε "κανείς άλλος;". Έβαζα 2 ευρώ σε διάφορα σημεία. Χωρίς στρατηγική. Χωρίς σκοπό. Εκεί που ήμουν 15 ευρώ κάτω, πήρα μία απόφαση – όχι λογική, απλά έτσι – και τα έβαλα όλα στο 17. Μόνο στο 17. Η μπίλια γύρισε. Έκανε δύο-τρεις βόλτες. Σταμάτησε.
Η καρδιά μου πήγε να βγει. Δεν το πίστευα. Αρχικά νόμιζα ότι είδα λάθος. Αλλά το ταμπλό έλεγε 144 ευρώ. Είχα βάλει 2, κέρδισα 144. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Δεν φώναξα, δεν χτύπησα γροθιά. Απλά έμεινα να κοιτάω την οθόνη, σαν να είχα δει φάντασμα.
Μετά από ένα λεπτό, έκλεισα το παιχνίδι. Έκανα ανάληψη τα 130. Άφησα 14 μέσα. Και σηκώθηκα από τον καναπέ. Πήρα ένα μπουκάλι νερό, ήπια αργά, κοίταξα έξω τη βροχή. Σκέφτηκα πόσο περίεργη είναι η ζωή. Πόσο μπορεί μία μπίλια να σου αλλάξει το βράδυ. Πόσο μπορείς να είσαι κάτω και ξαφνικά να μην είσαι.
Από εκείνο το βράδυ, άλλαξα. Όχι δραματικά. Αλλά σταμάτησα να βλέπω τον εαυτό μου σαν θύμα. Ναι, η τύχη ήταν τυχαία. Αλλά η απόφαση να παίξω δεν ήταν. Η απόφαση να σταματήσω στο χρονόμετρο δεν ήταν. Η απόφαση να μην αφήσω την αδρεναλίνη να με παρασύρει δεν ήταν. Κατάλαβα ότι το πραγματικό στοίχημα δεν ήταν στη ρουλέτα – ήταν μέσα μου. Κι εγώ το κέρδισα.
Σήμερα, παίζω ακόμα. Μία-δύο φορές τη βδομάδα. Πάντα με χρονόμετρο, πάντα με όριο. Έχω χάσει άλλες 40 ευρώ συνολικά, έχω κερδίσει άλλα 70. Το υπόλοιπο είναι θετικό, αλλά δεν μετράει. Μετράει ότι όταν ανοίγω το κινητό μου και μπαίνω σε αυτή την πλατφόρμα – που πιστεύω ότι είναι από τα καλυτερα online casino για ήρεμους παίκτες – δεν το κάνω για να καλύψω κενό. Το κάνω για να θυμηθώ εκείνη τη βροχερή νύχτα. Τη