Həmin səhər saat 5-də oyandım. Səbəb? Küçədən gələn it səsləri. Nə yatdım, nə durdum. Uzandım, gözlərimi yumdum, amma yenə də yuxu gəlmədi. Dörd saat yatmışdım, beynim bulanırdı. Qəhvə dəmləyib balkona çıxdım. Hava sərindi, şəhər hələ yuxudaydı. Bəyəndim bu sakitliyi. Heç kim yoxdu, heç kəsin səsi eşidilmirdi. Tək-tənha düşüncələrimlə baş-başa.
Həyatım son aylarda çox ləng idi. İşdə heç bir irəliləyiş yox, evdə hər şey eyni. Həyat yoldaşımla söhbətlərimiz də bir növ məcburi dialoqa çevrilmişdi. "Nahar nədir?" – "Şorba." – "Yaxşı." Bu qədər. Darıxmışdım, amma etiraf etmək istəmirdim. Çünki kişiyəm, şikayət etmək mənə yaraşmır.
Balkonda qəhvəmi içərkən telefonuma baxdım. Bir dostum gecə 3-də mənə mesaj göndərmişdi: “Yatırsansa, üzr istəyirəm. Amma səhər açılan kodu daxil et, peşman olmazsan.” Altında da bir şey yazılmışdı – mostbet promosyon kodu. Dostum çoxdan idi ki, bəzən onlayn oyunlardan danışırdı, amma mən heç vaxt ciddi qəbul etməmişdim. Düşünürdüm ki, bu, vaxt itkisidir. Amma o səhər... bilmirəm, nəsə məni cəlb etdi.
Həmin kodu yazıb sayta keçdim. Mostbet promosyon kodu işlədi. Bir də gördüm ki, hesabıma 25 dollar pulsuz bonus yazıldı. Heç depozit qoymamışdım. Gözlərimə inanmadım. “Bəs bu necə işləyir?” – deyə düşündüm. Amma araşdırmağa vaxt yox idi. Adrenalin qanıma qarışmışdı. Rulet oynamağa başladım.
İlk beş dəqiqədə o 25 dolları 40 dollar etdim. Sonra 40-ı 70. Sonra 70-i 120. Hər dəfə qazandıqca daha da həyəcanlanırdım. Amma bir tərəfdən də qorxu – birdən itirərəm, birdən bu şans birdəfəlikdir. Oturduğum yerdə tərlədim. Saat hələ 6 idi, küçələr boş, mən isə ekrana yapışmışam.
Qərar verdim ki, 50 dolları kənara qoyum, qalanı ilə oynayım. Qalanı 70 dollar idi. Onu da qırmızıya qoydum. Fırlandı – qırmızı düşdü. 140 dollar. Yenə qoymaq istədim, amma dayandım. Düşündüm: “Bu gün qazandığın kifayətdir.” Amma içimdəki o səs daha çox istəyirdi. Bilirsiniz, bəzən elə olur – qazandıqca “bəs bir də” deyirsən. Mən də elə etdim. Qoydum yenə. İtirdim. 70 dolların hamısı getdi.
Ürəyim sıxıldı. Amma 50 dollar qalmışdı kənarda. Ona toxunmadım. Çünki söz vermişdim özümə. Hesabı bağlayıb çıxış etdim. 50 dolları kartıma köçürdüm. Saat 7 olmuşdu. Həyat yoldaşım oyanmışdı. Mətbəxə keçdim. O mənə baxıb soruşdu: “Nə üçün gözlərin qızarıb? Yatmamısan?” Mən dedim, səhər tezdən durdum, qəhvə içdim. O inanmadı, amma soruşmadı.
Həmin 50 dolları həmin gün ona verdim. Dedi ki, “hardan gəldi?” Mən dedim, işdən əlavə qazanc. O sevindi, ət aldı, nahar bişirdi. Mən o naharı yeyəndə düşünürdüm ki, həyat bəzən ən gözlənilməz anlarda ən gözəl sürprizlər edir. Mən səhər saat 5-də it səslərinə oyanmasaydım, dostumun mesajını görməyəcəkdim. Mostbet promosyon kodu olmasaydı, o 25 dolları heç vaxt əldə etməyəcəkdim. Və o nahar olmayacaqdı.
İndi hərdən həmin kodu xatırlayıram. Hərdən də yenə istifadə edirəm. Amma qaydam eynidir – qazandığımın yarısını dərhal çıxarıram, digər yarısı ilə oynayıram. Bəzən uduram, bəzən itirirəm. Amma itirəndə əsəbiləşmirəm. Çünki bilirəm ki, nə vaxt dayanacağımı bilirəm. O səhər mənə bir dərs verdi – böyük uduşlar kiçik kodlarla başlayır. Amma daha böyük uduş dayanmağı bacarmaqdır.
Həyat yoldaşımla indi daha çox danışırıq. Bəzən ona da deyirəm ki, səhər tezdən oyan, bəlkə sənin də şansın açılar. O gülür, “mən yatmağı üstün tuturam” deyir. Doğru deyir. Hər kəsin öz şansı var. Mənim şansım o səhər it səsləri ilə gəldi. Və mən o şansı qucaqladım. Peşman deyiləm. Nə bir an, nə bir qərar. Çünki bəzən ən yaxşı hekayələr ən təsadüfi kodlarla başlayır. Və o hekayələri yalnız sən yaza bilərsən.
Həyatım son aylarda çox ləng idi. İşdə heç bir irəliləyiş yox, evdə hər şey eyni. Həyat yoldaşımla söhbətlərimiz də bir növ məcburi dialoqa çevrilmişdi. "Nahar nədir?" – "Şorba." – "Yaxşı." Bu qədər. Darıxmışdım, amma etiraf etmək istəmirdim. Çünki kişiyəm, şikayət etmək mənə yaraşmır.
Balkonda qəhvəmi içərkən telefonuma baxdım. Bir dostum gecə 3-də mənə mesaj göndərmişdi: “Yatırsansa, üzr istəyirəm. Amma səhər açılan kodu daxil et, peşman olmazsan.” Altında da bir şey yazılmışdı – mostbet promosyon kodu. Dostum çoxdan idi ki, bəzən onlayn oyunlardan danışırdı, amma mən heç vaxt ciddi qəbul etməmişdim. Düşünürdüm ki, bu, vaxt itkisidir. Amma o səhər... bilmirəm, nəsə məni cəlb etdi.
Həmin kodu yazıb sayta keçdim. Mostbet promosyon kodu işlədi. Bir də gördüm ki, hesabıma 25 dollar pulsuz bonus yazıldı. Heç depozit qoymamışdım. Gözlərimə inanmadım. “Bəs bu necə işləyir?” – deyə düşündüm. Amma araşdırmağa vaxt yox idi. Adrenalin qanıma qarışmışdı. Rulet oynamağa başladım.
İlk beş dəqiqədə o 25 dolları 40 dollar etdim. Sonra 40-ı 70. Sonra 70-i 120. Hər dəfə qazandıqca daha da həyəcanlanırdım. Amma bir tərəfdən də qorxu – birdən itirərəm, birdən bu şans birdəfəlikdir. Oturduğum yerdə tərlədim. Saat hələ 6 idi, küçələr boş, mən isə ekrana yapışmışam.
Qərar verdim ki, 50 dolları kənara qoyum, qalanı ilə oynayım. Qalanı 70 dollar idi. Onu da qırmızıya qoydum. Fırlandı – qırmızı düşdü. 140 dollar. Yenə qoymaq istədim, amma dayandım. Düşündüm: “Bu gün qazandığın kifayətdir.” Amma içimdəki o səs daha çox istəyirdi. Bilirsiniz, bəzən elə olur – qazandıqca “bəs bir də” deyirsən. Mən də elə etdim. Qoydum yenə. İtirdim. 70 dolların hamısı getdi.
Ürəyim sıxıldı. Amma 50 dollar qalmışdı kənarda. Ona toxunmadım. Çünki söz vermişdim özümə. Hesabı bağlayıb çıxış etdim. 50 dolları kartıma köçürdüm. Saat 7 olmuşdu. Həyat yoldaşım oyanmışdı. Mətbəxə keçdim. O mənə baxıb soruşdu: “Nə üçün gözlərin qızarıb? Yatmamısan?” Mən dedim, səhər tezdən durdum, qəhvə içdim. O inanmadı, amma soruşmadı.
Həmin 50 dolları həmin gün ona verdim. Dedi ki, “hardan gəldi?” Mən dedim, işdən əlavə qazanc. O sevindi, ət aldı, nahar bişirdi. Mən o naharı yeyəndə düşünürdüm ki, həyat bəzən ən gözlənilməz anlarda ən gözəl sürprizlər edir. Mən səhər saat 5-də it səslərinə oyanmasaydım, dostumun mesajını görməyəcəkdim. Mostbet promosyon kodu olmasaydı, o 25 dolları heç vaxt əldə etməyəcəkdim. Və o nahar olmayacaqdı.
İndi hərdən həmin kodu xatırlayıram. Hərdən də yenə istifadə edirəm. Amma qaydam eynidir – qazandığımın yarısını dərhal çıxarıram, digər yarısı ilə oynayıram. Bəzən uduram, bəzən itirirəm. Amma itirəndə əsəbiləşmirəm. Çünki bilirəm ki, nə vaxt dayanacağımı bilirəm. O səhər mənə bir dərs verdi – böyük uduşlar kiçik kodlarla başlayır. Amma daha böyük uduş dayanmağı bacarmaqdır.
Həyat yoldaşımla indi daha çox danışırıq. Bəzən ona da deyirəm ki, səhər tezdən oyan, bəlkə sənin də şansın açılar. O gülür, “mən yatmağı üstün tuturam” deyir. Doğru deyir. Hər kəsin öz şansı var. Mənim şansım o səhər it səsləri ilə gəldi. Və mən o şansı qucaqladım. Peşman deyiləm. Nə bir an, nə bir qərar. Çünki bəzən ən yaxşı hekayələr ən təsadüfi kodlarla başlayır. Və o hekayələri yalnız sən yaza bilərsən.